Indien u zelf ook een verslag heeft en deze openbaar wilt maken dan kunt u deze mailen naar ons, wij zorgen er dan voor dat het verslag wordt geplaatst.

Verslag van de Magneetrit 2012, d.d. 26 mei 2012

Verslag en foto's door André de Kruijf

Ik had er lang naar uitgekeken, want het zou mijn eerste brommerrit in clubverband worden sinds twee jaar tijd. Hiervoor waren genoeg reden (vond ik zelf) maar de rit van vandaag moest en zou ik meerijden. Gelukkig was er heel erg mooi weer voorspeld, dus omstreeks half acht ’s morgens vertrokken wij met twee Magneet Thunderbirds naar het Brabantse Maarheeze, “Thunderbirds are go…!!!”

Het was een kleine 120km tuffen, maar het reed erg makkelijk en het was lekker rustig op de weg.
In Maarheeze aangekomen zagen we dat een van de organisators, Pierre van Zweden met zijn vrouw er al was om de deelnemers te verwelkomen en de eerste deelnemer was ook al gearriveerd.
Er werd een heerlijk bakje koffie met vlaai uitgedeeld en zo langzamerhand stroomde de deelnemers ook binnen. De andere organisators, Ger van Gerven en zijn vrouw waren inmiddels ook aangekomen en we waren compleet. Het viel me op dat iedereen ruim op tijd was, dus blijkbaar was ik niet de enige die er zin in had!

Er waren 22 deelnemers aan de rit, en daarmee komt de rit qua deelnemers d ebest bezochte ooit! Op de voet gevolgd door de Magneetrit vanuit Schoonhoven  in 2010. Daar waren destijds ook 22 bromfietsen, maar twee zouden er niet meerijden.

Er werd flink gepraat en gelachen en omstreeks half elf werd iedereen bijeengeroepen in Café ’t Hof voor het ronde tafelgesprek. Iedereen werd welkom geheten en de agenda voor deze dag werd even snel doorgenomen. Kort daarop liep iedereen naar zijn brommer om zijn of haar helm op te zetten en de Magneet te starten.

Kort na vertrek was er een pechgeval, de Magneet Globemaster van de voorrijder had het eens even aangekeken en bleek geen zin te hebben om op deze warme dag ruim 90km af te leggen en vertelde zijn berijder dat hij het zelf maar moest doen. Gelukkig was er een reservebromfiets (een zwarte B50) in de bezemwagen aanwezig en werden de brommers snel omgeruild  om de reis voort te zetten.

Pierre reed voorop en reed lekker door. Ik had geen moeite om hem bij te houden op mijn knal oranje Thunderbird. De Thunderbird reed overigens erg goed.
De omgeving was echt prachtig, we zijn door dorpjes en  plaatsjes gekomen waar ik nog nooit van had gehoord. Er was een klein stukje onverharde weg wat door de droogte lekker stoffig was. Maar vanuit de stofwolken kwamen de magneten één voor één te voorschijn (zien jullie het voor je?).
Na ongeveer 20km was er een korte pauze ingelast bij een leuk terrasje. Er werd even rust gehouden en wat gedronken want met het warme weer moest de vocht huishouding wel regelmatig worden bijgevuld. Henk P, uit Weesp kwam sputterend en proestend naar me toegelopen. Wat bleek, voor het stukje onverhard was de originele B50 uit 1957 van Henk niet gemaakt. Henk z’n remmen waren niet zo goed en Henk was bang dat er wat onderdelen van de B50 af zouden trillen en daarom moest hij voldoende afstand bewaren op de voorgangers wat er toe resulteerde dat Henk al stofhappend achterop reed. De organisatie hoorde het aan en we konden er met z’n allen hard om lachen! Als Henk toch eens wist wat er nog komen zou…..

Na een half uurtje vertrokken we weer. Ditmaal zouden we een stuk van 40km rijden. De route was echt fenomenaal. Wat een schitterende omgeving en wat een leuke dorpjes. Onderweg werd onverwachts (ook voor de oranisatie) nog het privé museum van  Hub en Naud Andekerk uit Stramproy aangedaan. We werden er hartelijk en uiterst vriendelijk ontvangen. Deze mensen bleken een bijzondere collectie bromfietsen te hebben en we keken er onze ogen uit. Maar omdat het niet gepland was hadden we niet veel tijd en na een kleine 20 minuten vertrokken we weer en gingen we weer op in de prachtige omgeving.  We reden zelf een stukje door Belgie heen.

Mijn persoonlijk hoogtepunt van deze dag was de route door het plaatsje Thorn, ook bekend als “het witte stadje”. Thorn is het eerste Nederlandse dorp op de westelijke Maasoever vanaf Maastricht.

Even een stukje geschiedenis van Thorn:
Tot de ontginning in de tiende eeuw was het gebied rond Thorn heel moerassig. Aan de rand van dit moeras liep de Romeinse heirbaan van Maastricht naar Nijmegen. Omstreeks 990 werd op een hoogte, dichtbij de Maas, door graaf Ansfried, een klooster voor benedictaressen gesticht, de Abdij van Thorn. Dat klooster groeide uit tot een wereldlijk stift (een klooster voor adellijke dames) en een vorstendom, het Abdijvorstendom Thorn. Tot het Land van Thorn behoorden Thorn, Ittervoort, Haler, Grathem, Stramproy, Baexem en Ell. Veel woningen van deze Stiftdames zijn bewaard gebleven.

Volgens de legende lag er ooit tussen Thorn en Kessenich een legendarisch verdwenen stad met de naam Vijvere. Dat zou verzonken zijn als straf van God. Daar ligt nu het moeras het Vijverbroek.


Onder de Fransen kreeg Thorn zwaar te lijden. Toen kreeg Thorn ook zijn kenmerkende witte kleur. Nadat de adellijke dames gevlucht waren, voerden de Fransen een belasting in op basis van de omvang van de ramen. De arme bevolking, vaak wonend in grote panden, die voorheen hadden toebehoord aan rijke lieden, kon deze niet opbrengen. Om de hoogte van de belastingaanslag te beperken, metselde men de ramen dicht. Met het doel deze bouwsporen (“littekens van de armoede”) te verbergen, werden de huizen wit gekalkt. Door die witte huisjes en de rust van het dorpje werd Thorn al gauw geliefd bij kunstenaars en toeristen. In 1973 kreeg de oude kern van Thorn nationale erkenning en werd het aangewezen tot beschermd stadsgezicht. (bron: wikipedia)

Dit is iets waar je niet bij stilstaat als je door zo’n mooi dorpje rijdt, maar wat ik zelf toch wel erg leuk vindt om te weten. Een groot gedeelte van dit plaatje is ook nog voorzien van oude bestrating, z.g.n. kinderhoofdjes. Klein puntje voor de organisatie is dat een stop in Thorn wel leuk zou zijn geweest, maar dat is niet negatief bedoeld.

We toerden heerlijk door het Limburgse en Brabantse land, tjonge wat was dit genieten.

De pauze plaats voor de lunch was bij het Museum “Terug in de Tijd” in Horn. Henk stapte een beetje mopperend van de B50. Want wat Henk niet had geweten is dat het stukje onverharde weg aan het begin de route, waar hij tijdens de vorige pauze nog zijn beklag over deed,  nog maar het begin waren, de kinderhoofdjes van Thorn waren nog erger geweest. Henk had alles op alles moeten zetten om de B50 bij elkaar te houden en geen onderdelen te verliezen. Een voordeel was dat het zand wel weer tussen tanden vandaan was getrild. Weer lachte we er met z’n allen hartelijk om.

Op onze komst was gerekend en niet lang nadat we aan de tafel zaten werd er een goede broodmaaltijd geserveerd. Tijdens de lunch nam Frank Weghaus het woord omdat hij vond dat hij wat goed te maken had na de sprinkhanen maaltijd tijdens de door hem georganiseerde Magneetrit van vorig jaar (2011). Als goedmaker was deze luch daarom op zijn kosten. Wij bedankten Frank allemaal voor dit genereuze gebaar.

Na de lunch bezochten we het museum, wat een prachtige collectie werd daar ten toongesteld! Er is werkelijk voor ieder wat wils op de twee verdiepingen museumvloer. Als je in de buurt bent dan is dit echt een aanrader!

Omstreeks half vier vervolgde we onze rit, na nog even een groepsfoto te hebben genomen. Na een minuut of vijf bleken we twee rijders te missen. Johan en Leo bleken bij het museum te zijn blijven steken. Ze waren nog even na blijven praten en hadden niet gemerkt dat de groep al was gaan rijden. Gelukkig werd hun afwezigheid opgemerkt en na een korte break van een minuut of tien konden ook zij zich weer bij de groep voegen.

De route ging nu langzaam terug naar Maarheeze waar we omstreeks half zes weer bij Café ’t Hof aankwamen. Er werd nog nagepraat en nagetafeld en het bleef er nog lang gezellig.

Terugkijkend op deze dag kunnen wij alleen maar concluderen dat deze fantastisch was. De organisatie was perfect en het weer ook. Kortom het kon niet beter!!

Ik wil de organisatie bedanken voor alle genomen moeite en Frank voor de Lunch. Ook de chauffeur van de bezemwagen wil ik nog even hartelijk bedanken, want het rijdt toch wel lekker als je weet dat de nodige zorg aanwezig is. En natuurlijk iedereen die gekomen is en heeft bijgedragen aan de leuke dag.

Groet,

André

p.s. overigens zijn de Magneet petjes die op de foto's te zien zijn, bij mij te bestellen.

 


Het organiseren van beurzen, ritten, en andere evenementen kost veel tijd en geld. Indien u heeft genoten van onze inspanningen dan willen wij u verzoeken om hierbij stil te staan. Mocht u ons willen steunen dan is het mogelijk om een om een donatie te doen. Op de donatie pagina kunt u vinden hoe
u ons kunt steunen.
In het jaarverslag welke jaarlijks op ons forum wordt geplaatst kunt u volgen wat wij met de inkomsten hebben gedaan.